قهرمان بر زمین، مدیران بر مبل؛ بازخوانی یک عکس پُرمعنا وقتی تصویر، بلندتر از سخن فریاد می‌زند حاشیه‌نگاری بر شیوه تقدیر مسئولین استانی از قهرمان فوتسال ناشنوایان (+ عکس)

در فرهنگی که افتخار برآمده از تواضع و ادب است، نشستن مسئولان بر صندلی و قهرمان ملی بر زمین، نه تنها تداعی‌گر فاصله‌های نهادی است، بلکه حکایت از نگاهی دارد که ورزشکار را نه شایسته حمایت، که نیازمند تأیید می‌بیند.
به گزارش کبنا، روز گذشته جمعی از مسئولان ارشد استان کهگیلویه و بویراحمد، از ستاره تیم ملی فوتسال ناشنوایان ایران، در منزلش تقدیر کردند. در این دیدار که با حضور استاندار، نماینده کهگیلویه، سرپرست اداره کل ورزش و جوانان و چند مقام دیگر انجام شد، تصاویری منتشر شد که بیش از هر سخنرانی و پیام تبریک، حامل معنایی پنهان و تفسیربرانگیز بود.
در این تصاویر، در حالی که همه مسئولان بر روی مبل نشسته‌اند، قهرمان ورزشی‌ای که قرار است مورد تجلیل قرار گیرد، بر زمین نشسته است. شاید در نگاه اول این موضوع، تنها یک اتفاق معمولی در یک جلسه خودمانی به نظر برسد. اما از منظر فرهنگی و مدیریتی، این تصویر را می‌توان به‌عنوان نمادی از نوعی نگاه بالا به پایین دانست که متأسفانه در بخشی از ساختار قدرت در کهگیلویه و بویراحمد رسوخ کرده است. آیا واقعاً شایسته بود که قهرمان ملی ما که نام ایران را در میادین بین‌المللی درخشان کرده، چنین جایگاهی در این مجلس داشته باشد؟ یا دقیق‌تر بگوییم چرا هیچ‌کدام از مدیران به احترام او از جای خود برنخاستند؟ چرا او بر زمین نشست و دیگران بر مبل؟
در فرهنگ ایرانی، میزبانی و مهمان‌نوازی از اصول اخلاقی و دینی ماست. این تصویر در عین این‌که جلوه‌ای از تواضع قهرمان و بزرگ‌منشی میزبان بود، ضعف در رعایت احترام متقابل از سوی میهمانان را فریاد می‌زند. این وظیفه مسئولان بود که به احترام جایگاه او، حداقل از راحت‌طلبی فاصله بگیرند و در کنار او بنشینند.

این تصویر، ناخواسته حامل این پیام تلخ است که برخی مسئولان همچنان خود را برتر از مردم، ورزشکاران و حتی قهرمانان می‌دانند. گویی هنوز این تفکر در برخی سطوح اداری وجود دارد که میز و صندلی و رتبه اداری، شأنی بالاتر از تلاش فردی و افتخار ملی دارد. این نگاه، نه تنها نادرست، بلکه خلاف فلسفه وجودی اداره‌ای چون ورزش و جوانان است.
در بررسی دقیق‌تر ماجرا، موضوع تنها به یک تصویر محدود نمی‌شود. مسئله اصلی، در عملکرد و ذهنیت برخی مدیران این حوزه نهفته است. ورزشکار تقدیرشده، عضو تیم ملی فوتسال ناشنوایان است؛ اما آیا اداره کل ورزش و جوانان، نقشی در رساندن او به این جایگاه داشته؟ پاسخ، با توجه به شواهد میدانی و روایت‌هایی از زبان دیگر ورزشکاران استان، متأسفانه منفی است.
بنا بر گفته‌های متعدد از ورزشکاران در رشته‌های مختلف، بسیاری از قهرمانان استان کهگیلویه و بویراحمد، نه به‌سبب حمایت دستگاه‌های مسئول، بلکه با تلاش‌های فردی و هزینه‌کرد شخصی به مدال رسیده‌اند. حتی برخی از آن‌ها از بیان افتخارات خود در رسانه‌های استانی پرهیز می‌کنند، چرا که بیم دارند با انتشار نامشان، به‌جای تشویق و حمایت، با بی‌مهری‌ها و مانع‌تراشی‌هایی از سوی همین اداره کل مواجه شوند.
این چه ساختاری در اداره‌کل ورزش و جوانان است که ورزشکار از رسانه‌ای شدن موفقیتش می‌ترسد؟ مگر نه اینکه وظیفه این اداره‌کل، فراهم کردن بستر رشد، تسهیل‌گری در مسیر موفقیت، و باز کردن درهای جدید برای نسل جوان است؟ این وضعیت، نشانه‌ای از یک وارونگی عملکردی است که دستگاه حمایت‌گر به مانع بدل شده است.
بازگردیم به تصویر. آنچه در آن عکس‌ها ثبت شده، تنها بی‌دقتی در نحوه نشستن نیست؛ بلکه بیانگر فرهنگی عمیق‌تر و نگران‌کننده‌ترِ مدیرمحوری است. در این فرهنگ، مرکزیت معنایی و حتی فیزیکی با مدیران است و دیگران، حتی اگر قهرمان ملی باشند، در حاشیه‌اند.
فرهنگ مدیرمحوری، با خود پیامدهایی مخرب به همراه دارد. این همان چیزی است که می‌توان آن را فاصله نهادی ‌نامید؛ یعنی فاصله‌ای بین نهادهای رسمی و شهروندان، که در نبود احترام، گفت‌وگو و درک متقابل، روز به روز بیشتر می‌شود.
اگر اداره‌ای چون ورزش و جوانان، که بیشترین ارتباط را با نیروهای پویا، جوان و پرشور جامعه دارد، نتواند این فاصله را کم کند، چه امیدی به دیگر نهادها می‌توان داشت؟
در فرهنگ ایرانی، نام پوریای ولی، نماد اخلاق و فروتنی است. نقل است که در یکی از کشتی‌هایش، از رقیب خود شکست خورد تا دل مادر او نشکند. آیا این روحیه، امروز در میان مدیران ما جاری است؟ آیا کسانی که مسئولیت ورزش و جوانان را بر عهده دارند، به این سیره توجه می‌کنند؟ آیا آنان می‌دانند که شأن مدیریت در تواضع و مردم‌داری است، نه در نشستن بر مبل و انتظار برای تشویق و تقدیر؟
همچنین، اگر مسئولان ما به سیره معصومین توجه کنند، درخواهند یافت که پیامبران و امامان ما، همیشه در کنار مردم و در سطح آنان می‌نشستند؛ حتی اگر شأنی بسیار بالاتر داشتند. در سیره امام علی (ع) آمده که او در کنار فقرا می‌نشست، با آنان غذا می‌خورد، و می‌گفت «من یکی از شما هستم». آیا این آموزه‌ها نباید امروز در رفتار مسئولان ما تجلی یابد؟
ماجرای اخیر، شاید بهانه‌ای برای بازنگری عمیق‌تر در نوع نگاه مدیران به جایگاه ورزشکاران و کارکرد نهادهای دولتی باشد. مدیرانی که خود را خادم مردم می‌دانند، باید از نشانه‌های کوچک اما معنادار همچون همین عکس‌ها غفلت نکنند.
مسئولان ورزش و جوانان باید پاسخ دهند که سهم آنان در افتخارآفرینی ورزشکاران استان چیست؟ چه حمایت‌هایی کرده‌اند؟ چه موانعی برداشته‌اند؟ چه سیاست‌های پایداری برای پرورش استعدادها تدوین کرده‌اند؟ و از همه مهم‌تر، چگونه می‌خواهند فاصله‌ی شکل‌گرفته بین نهادشان و جامعه ورزش را کم کنند؟
کاش مدیران ما، گاه بر خاک بنشینند تا درک کنند که زمین، جایگاه مردم است؛ و افتخار واقعی در هم‌نشینی صادقانه با قهرمانان و نخبگان این سرزمین است. آن‌گاه، نه‌تنها تصویر جلسه، که تصویر کلی جامعه نیز زیباتر خواهد شد.
این گزارش نافی خدمات مسئولان نیست و کبنا نیوز صرفاً در راستای اصلاح امور و فرایندها آن را منتشر کرده است.

قهرمان بر زمین، مدیران بر مبل؛ بازخوانی یک عکس پُرمعنا / وقتی تصویر، بلندتر از سخن فریاد می‌زند / حاشیه‌نگاری بر شیوه تقدیر مسئولین استانی از قهرمان فوتسال ناشنوایان (+ عکس)

قهرمان بر زمین، مدیران بر مبل؛ بازخوانی یک عکس پُرمعنا / وقتی تصویر، بلندتر از سخن فریاد می‌زند / حاشیه‌نگاری بر شیوه تقدیر مسئولین استانی از قهرمان فوتسال ناشنوایان (+ عکس)

بنظر چنین نمی اید چون تعداد مبل این خانواده هفت نفره یا پنج نفره بود و اصلا اینگونه نیست که نگاه از بالا باشه.خیلی ها از خانواده ها در تشریفات مهمان را در بالا و بهترین موقعیت پذیرایی می کنند و این افراد مهمان در واقع نیازی به این مسایل ندارند نویسنده مطلب باید کلیشه ای مطلب نزند . من اقای فرماندار و موحد را دید ه ام بنده خداها اگه زمین هم بنشینن باز شما میزبان را علیه اش مطلب می زدید. نقد مغرضانه شما حکایت از تهی مغزی دارد .

دقیقا درسته. ما هم در مهمانیهایمان چنین صحنه هایی بسیار دیده میشود که هیچ غرضی در آن نیست. نویسنده مطلب خیلی مغرضانه و ناشیانه نگارش کرده. و اینکه خیلی مواظب حرفها و نظرات خرس خاله ها باشیم بخصوص در این ایام.

سلام.خونه شخصی ورزشکار هست .به اندازه کافی مبل وصندلی نیست.و فرهنگ مهمان نوازی هم ایجاب می کرد مسئوللن که الان مهمان وبه قول لری هم چشم هستند روی مبل بشینند.
بی زحمت دنبال حاشیه نباش واطلاع داری که دشمنان انقلاب دنبال چنین چیزهای هستند.دیگه همه ما میدونیم که باید مواظب جنگ های دشمنان اسلام باشیم

قبوله مسولین مهمان بودن ،اما یک فرد معمولی هم میدانه که مسولین میتونستن کنارورشکار عزیز ناشنوا می نشستن،حالا تقصیر نگارنده نیستش..

چرا همه نقدها را سریع وصل میکنیم به ضد انقلاب و دشمن و اسرائیل ؟
خب داره درست میگه اومرن ازش بعنوان یه افتخار ملی نقدیر کنن جمیعا نشستن اون بالا قهرمان رو نشوندن تو حاشیه در صورتی که اصل کاری اونه موضوع جلسه قهرمانیه که نشسته تو حاشیه.
حالا جا نبود، یکی از این قشون هیئت همراه اگه نمیخواست رو زمین بشینه که اتو شلوارش خراب نشه می ایستاد بیرون مینشست تو ماشین.
بابا بخدا تجلیل از قهرمان دیگه لری و فارسی و کره ای و انگلیسی نداره

کارمند دولت و حقوق بگیر از مالیات من و تو. خود را مستخدم من و. تو ، و خدمات رسان به من و تو نمی داند . بلکه خود را مواجب بگیر از دولت می داند که بر من و تو ارجحیتی داشته که به این کرسی دست.

باسلام
دومتر مقاله نوشته، این تفرقه هارو تو ویترینه،تجلیل از قهرمان ودلسوزی بزاره.من خودم خوزستانیم نویسنده یا،قصدی داشته یا خونه خوزستانی مهمون نشده.عزیز رسم اینه خوزستانیا تا مهمون رو توجای مناسب وبالاتراز خودشون نزارن راضی به نشستن نمیشن،اینو به مهمان اسرارمیکنن.یاحق

الان چهل و چندین ساله که این بی حرمتی ها بادادن ظرف وظروف وغیره به قهرمانانمان ادامه دارد وخواهدداشت نگفتید برای تجلیل چیزی دادند یا خجالت کشیدن بدهند اینکه ایشان نشسته جای بسی امیدوارست!!!

آهای کسی که این متن رو نوشتی؛
در زمان همدلی و همراهی مردم سرزمینم ، این به هم اندازی های مغرضانه یا جاهلانه ، یا نشان از بدذاتی شما داره یا نشان از جهل و نادانی نسبت به مسائل...

لطفاً اگه جزو افراد موضوع دوم بیان شده هستی به خودت بیا
و اگر هم جزو دسته ی اول ذکر شده هستی باز هم به خود بیا
و دست بردار...

دوستدارت ، یک هم میهن...

اینکه تعداد مبل ها کم بوده درست است اما معرفت و اخلاق و تواضع حکم می‌کند که مدیران نیز مانند میزبان روی زمین بنشینند متاسفانه در همه زمینه های مدیریتی از سطح پایین تا سطح بالایی مدیریتی نگاه از بالا به مردم میباشد

قهرمان رو زمینه. پس سلام بر دل مظلوم ما دخترا که هیچ حامی نه در خانه و نه در جامعه نداریم. ما زحمت کشیدیم درس خوندیم اونوقت همه جا پسر با حقوق انچنانی استخدام میکنید. ا

ایراد نگیرید. من در این عکس یک پهلوان مردمی می بینم که به مهمانان احترام گذاشته. درود به حاضران در عکس از خوزستان

به نظرم با توجه به اینکه خود آقای قهرمان میزبان بوده واین جلسه در خانه ی ایشان برگزار شده بیشتر نشان دهنده ی ادب و تواضع میزبان است تا اون چیز هایی که نویسنده نوشته.

توی این تصویر چیزی که مشخص هست مسئولین آنجا مهمان بودند خانه ما هم اگر مهمان داشته باشیم و جای نشستن برا همه نباشد معمولا میزبان برای رفاه حال مهمان خودش روی زمین میشنند

اینجا چون منزل خود قهرمان هست احتمالاً خودش خواسته مهمونا روی مبل بشینن و میزبان روی زمین .
این مهماندوستی ورزشکار را می‌رسونه

.ببین ایرانی جماعت مهمان نواز هسشششش..همه مثل شما ده دست میل ندارن. این بنده خدا حرمت مهمون نگه داشته. و خودش رو زمین نشسته. چون نثل شما ده دست نیل تو خونه نداشته عزیزمممم. متوووووجه شدی😉

چرا فرا فکنی
بنده کمی تا قسمتی با نظر نویسنده موافقم ،اما یک چیز را به ایشان یاد آوری میکنم ,در فرهنگ ما میهمان قابل احترام است ،وقتی میهمانی به منزل وارد میشود ،صاحب خانه حتی اگر از نظر سنی با میهمان بزرگتر باشد به نحو احسن ،اعم از مکان نشستن ،تا توزیع میوه ،تا صرف غذا وحتی جفت کردن کفش مهمان سعی میکند به بهترین نحو از میهمان پذیرایی کند ، حال چرا رسانه کبنا که از گذشته تا به حال هر از چند گاهی در پی ایجاد دوقطبی است ،الله اعلم ،بهر صورت رسانه قابل اعتمادی نیستید ،لذا بنده نه مدیرم نه مسئول ،کارگرم

آقای نکته گیر یا مچ بگیر شما ظاهراً ایرانی نیستی وبا فرهنگ ایرانی آشنا نیستی ویا اهل فرهنگ وادب نیستی که چنین م
گیری وایراد گرفتی توضیحات مبسوط ایراد فرمودید در فرهنگ ما به مهمان احترام کردن یک اصل برجسته است حتی اگر دشمن باشد و ر اینجا مسیولان مهمان ورزشکار عزیز بودن برای قدر آنی خوب نبود که خودش بر مبل نشیندو مهمانش بر زانو آره جانم
فکر بعد از خودت حرف در وکن از مهران مدیری چپ کرده یاد وگیر

ظاهراً که فوتبالیست خود میزبان بوده، در رسوم عشایر مهمان که بالای میزبان نمی نشیند. هرچند من اهل این استان نیستم ولی از دوستانم شنیدم
ولی این استان شاعر بزرگی دارد در اوج ادبیات معاصر، برای من عجیب است که هیچ کس از این استان اسمش را نشنیده، جایی برای حضور نگذاشتن ،تاسف داره واقعا.
شاعر ، لاله های واژگون، ما ایل کهکشانی، نیر من ایل من،

متاسفانه در کشور ما بر زحمتکش و تلاشگر در هر شغلی و صنفی وورزشی ارزش داده نمی شود و کسانی که هیچ کاری انجام نمی دهند و فقط راست راست راه می روند و جنب و جوش ندارند و حتی کاری از دستشان بر نمی آید ارزشمند اند