فیلم و تصاویر | برنامه‌ای برای مردم و تشریح پروژه‌های عمرانی یا تقدیر از فرماندار بویراحمد؟

به گزارش کبنا نیوز، عصر روز (سه‌شنبه 14 بهمن‌ماه 1404) برنامه‌ای در سالن حکیم جرجانی دانشگاه علوم پزشکی یاسوج برگزار شد که در ظاهر قرار بود محملی برای گفت‌وگوی مردمی و تشریح پروژه‌های عمرانی و اقتصادی باشد، اما در عمل، ابهام‌ها و مسائل زیادی در موردش مطرح است که نمی‌توان به‌سادگی از کنارشان عبور کرد. گفته می‌شود این مراسم به دعوت عباس بهشتی‌روی، سرپرست فرمانداری بویراحمد، برگزار شده و متولی آن نیز فرمانداری بوده است. بنابراین از همان ابتدا انتظار نوعی شفافیت، نظم و هدف‌مندی را در ذهن ایجاد می‌کرد؛ انتظاری که هرچه برنامه جلوتر رفت، بیشتر خدشه‌دار شد.

موضوع اعلام‌شده جلسه، شورای اداری، دیدار مردمی و ارائه گزارشی از پروژه‌های عمرانی و اقتصادی بود؛ موضوعی کاملاً قابل دفاع و حتی ضروری. اما بخشی از افرادی پشت تریبون قرار می‌گرفتند، پیش از آنکه وارد بحث پروژه یا مسئله‌ای مشخص شوند، به تقدیر و تشکر مفصل از فرماندار می‌پرداختند؛ آن‌هم با ادبیاتی تکراری و کلیشه‌ای همچون «تحول‌گرا»، «دانشگاهی»، «خستگی‌ناپذیر»، «دکترا» و تعابیری از این دست. حجم این تقدیرها آن‌قدر زیاد بود و آن‌چنان می‌بافتند و اسم طایفه را می‌آوردند که این پرسش جدی را ایجاد می‌کرد که آیا برنامه برای تشریح پروژه‌ها و دیدارهای مردمی برگزار شده یا برای تجلیل از مدیران؟ اگر هدف تجلیل بوده، چرا صراحتاً اعلام نشده است؟

این حجم از تعریف و تمجید، آن هم در برنامه‌ای که قرار بوده گزارش عملکرد بدهد، نه‌تنها ضرورتی نداشت، بلکه عملاً کارکرد جلسه را به حاشیه برد. گزارش پروژه‌ها نیازمند عدد، زمان‌بندی، توضیح کارشناسی و پاسخ به پرسش‌های مردم است، نه تکرار جملات احساسی و شعارگونه. این‌گونه برنامه‌ها اگر از مدار عقلانیت و گفت‌وگوی واقعی خارج شوند، خیلی زود به محافلی تشریفاتی تبدیل می‌شوند که نه مسئله‌ای را حل می‌کنند و نه اعتماد عمومی را افزایش می‌دهند.

نکته قابل‌تأمل دیگر، استفاده افراطی از عناوینی مانند «دکتر» برای فرماندار بود؛ به‌گونه‌ای که از زبان برخی افراد، این عنوان تقریباً جدا نمی‌شد. این در حالی است که هنوز برای بسیاری از شهروندان روشن نیست مدرک تحصیلی فرماندار چیست. این موضوع از سر کنجکاوی شخصی یا حاشیه‌سازی مطرح نمی‌شود، بلکه دقیقاً به یک مطالبه قانونی برمی‌گردد. بر اساس قوانین و الزامات شفافیت، مسئولان موظف‌اند مدارک تحصیلی، نحوه استخدام، سوابق شغلی و حتی حقوق و مزایای خود را به‌صورت شفاف در دسترس عموم قرار دهند. وقتی چنین اطلاعاتی شفاف نیست، اصرار بر استفاده از عناوین دانشگاهی نه‌تنها کمکی به شأن مدیر نمی‌کند، بلکه بر ابهام‌ها می‌افزاید.

ابهام دیگر، به خود ساختار برگزاری برنامه برمی‌گردد. اگر متولی برنامه فرماندار است، چرا در آغاز مراسم به او خیر مقدم گفته می‌شود؟ خیرمقدم گفتن، عرفاً برای میهمان است، نه برای کسی که خود میزبان و برگزارکننده برنامه محسوب می‌شود. اگر اجرای برنامه به فرد یا نهاد دیگری واگذار شده، باید شفاف اعلام شود که این واگذاری چگونه، بر چه اساسی و با چه سازوکاری صورت گرفته است. این‌ها جزئیات بی‌اهمیت نیستند؛ بلکه نشانه‌هایی از میزان پایبندی به نظم اداری و شفافیت در برگزاری برنامه‌های رسمی‌اند.

در بخش دیگری از برنامه، زمانی که مجری اعلام کرد اذان فرا رسیده است و به احترام این لحظات اذان پخش می‌کنیم. متأسفانه در آن لحظه من خبرنگار حاضر در جلسه ندیدم که مسئولان حاضر در این جلسه عملاً برای اقامه نماز در اول وقت اقدام کنند. قرار بود که سکوت حاکم شود؛ اما صحنه‌ای شکل گرفت که خود به‌تنهایی حامل پیام‌های متناقضی بود. بسیاری از افراد حاضر، به‌جای آنکه برای اقامه نماز آماده شوند، به سمت استاندار، معاونان استاندار و نماینده بویراحمد، دنا و مارگون حرکت کردند تا مشکلات شخصی یا اداری خود را مطرح کنند. این صحنه، اگرچه شاید از سر اضطرار مردم برای دیده‌شدن و شنیده‌شدن قابل درک باشد، اما در عین حال نشان‌دهنده نوعی جابه‌جایی اولویت‌هاست؛ گویی مناسک دینی به یک وقفه کوتاه در برنامه اداری تقلیل یافته است.

از سوی دیگر، به نظر می‌رسید برخی از حاضران اساساً برای همین فضای تقدیر و تشکر در مراسم حضور پیدا کرده بودند، نه برای گفت‌وگوی واقعی درباره مسائل شهر و پروژه‌ها. برنامه‌ای اگر قرار است معنایی فراتر از یک عنوان داشته باشد، باید مبتنی بر مشارکت واقعی مردم، تنوع صداها و طرح آزادانه مطالبات باشد، نه سخنرانان گزینشی و حضور چهره‌هایی که صرفاً نقش تأییدکننده و تعریف‌دهنده را ایفا می‌کنند. آن‌قدر تعریف‌ها زیاد شد که فردی در وسط جلسه بلند شد و گفت؛ «2 دقیقه هم وقت به منتقدان بدهید.» فردی دیگری که در همان ردیف‌های اول جلسه نشسته بود با صدای بلند گفت: «ما بدهکار جمهوری اسلامی ایران هستیم، نه مسئولان.» او ادامه داد: «اگر قرار بود که از مسئولان تقدیر و تشکر شود؛ چرا از مردم دعوت کردید؟» مجری برنامه هم گفت: «بعد از صحبت‌ها و اذان مدیران و مسئولان می‌مانند که با مردم صحبت کنند» که این اتفاق نیفتاد. در بیرون از سالن جلسه تعداد زیادی از مردم دور خودروهای نماینده مجلس و استاندار جمع شدند و خواسته‌ها و مطالبات خود را مطرح می‌کردند. در حین این برنامه تئاتری به نمایش درآمد، هر وقت برای هر برنامه‌ای در این سالن حضور داشتم، همین دو نفر بازیگران تئاتر بودند با محتوای تکراری. نمایشی که هیچ‌گونه محتوای فاخر یا تبیینی نداشت و حتی نتوانست در آن زمان کوتاه دستاوردهای انقلاب اسلامی را به نمایش بگذارد. حتی در لحظه آخر بازیگر مرد این نمایش، با لحنی خاص و طنز به کلنگ‌زنی‌های زیاد مسئولان اشاره کرد.

پس از پایان اذان، انتظار طبیعی این بود که بخش قابل توجهی از حاضران برای اقامه نماز برخیزند. اما چنین اتفاقی نیفتاد و این، شاید یکی از معنادارترین بخش‌های برنامه بود. نماز، در فرهنگ دینی ما، نه یک امر تشریفاتی است و نه امری که بتوان آن را به‌راحتی به حاشیه راند.

یادآوری این نکته ضروری است که امام حسین (ع)، در سخت‌ترین شرایط، حتی روزی که نیزه‌ها بالای سرش بود، نماز را ترک نکرد. قیام امام حسین (ع) برای قدرت‌طلبی یا نمایش نبود؛ برای امر به معروف و نهی از منکر بود، برای زنده نگه داشتن حقیقت، حتی وقتی هزینه‌اش جان باشد. مقایسه این رفتار با بی‌تفاوتی نسبت به نماز در یک سالن رسمی، مقایسه‌ای تلخ اما هشداردهنده است. اگر قرار است از مفاهیم دینی و ارزشی استفاده شود، حداقل انتظار این است که در عمل نیز به آن‌ها پایبند باشیم.

روشن است که مسئله ما در این یادداشت، مخالفت با برگزاری برنامه یا تخریب افراد نیست. مسئله، هشدار درباره لغزش‌هایی است که اگر جدی گرفته نشوند، به‌تدریج معنا و کارکرد برنامه‌های عمومی را تهی می‌کنند. برنامه‌ای که قرار است مردمی باشد، نباید به تریبون یک‌طرفه تعریف و تمجید تبدیل شود. برنامه‌ای که نام ارزش‌ها را یدک می‌کشد، باید در رفتار، گفتار و اولویت‌هایش نیز این معنا را بازتاب دهد. شفافیت، صداقت، گفت‌وگوی واقعی با مردم و پایبندی عملی به ارزش‌ها، چیزهایی نیستند که با تشریفات و عناوین پرطمطراق جایگزین شوند.

جلسه فقط تعریف و تمجید از استاندار و فرماندار بود . خاک بر سر ما با این مسئولان ... حیف خون شهدا که این مسئولان بی لیاقت قدرشان را نمی دانند .

باسلام محضر خبرنگار محترم وضمن احترام به نقطه نظرتان
اما نقد هست بر نظر جنابعالی ،زیرا خوبان را باید تقدیر کرد حتما آنها فرد مورد نظر را شایسته ی تقدیر می‌دانستند علیرغم اینکه بنده بیرون از استانم از جزئیات مطلع نیستم ولی تقدیر باید باشد تا مدیران بدانند هرحرکت مردم پسندی انجام دهند مردم قدرشناسند و باعث انگیزه شود .