پایگاه خبری کبنا نیوز 27 مهر 1399 ساعت 14:19 https://www.kebnanews.ir/report/426646/خودتحریمی-تسلیحاتی-اشانتیون-تیم-روحانی-آمریکا-تصاویر -------------------------------------------------- رسانه‌ها بررسی می‌کنند عنوان : خودتحریمی تسلیحاتی؛ اشانتیون تیم روحانی به آمریکا! + تصاویر -------------------------------------------------- دولتمردان تاکید کرده بودند که در دی ماه ۹۴ تمامی تحریم ها یکباره لغو خواهد شد. در آن مقطع هیچ خبری از ترامپ نبود و اتفاقا جو بایدن، معاون اول رئیس جمهور بود. پس چرا تحریم ها یکباره لغو نشد!؟ متن : دولتمردان تاکید کرده بودند که در دی ماه ۹۴ تمامی تحریم ها یکباره لغو خواهد شد. در آن مقطع هیچ خبری از ترامپ نبود و اتفاقا جو بایدن، معاون اول رئیس جمهور بود. پس چرا تحریم ها یکباره لغو نشد!؟ ماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت امور خارجه روسیه، پنج شنبه هفته گذشته در نشست خبری هفتگی در جمع خبرنگاران گفت: همان طور که مشخص است در سال ۲۰۱۵ ( ۱۳۹۴) شورای امنیت سازمان ملل هیچگونه محدودیت تسلیحاتی در مورد ایران وضع نکرد. زاخارووا در ادامه گفت: تیم مذاکره کننده ایران [به ریاست ظریف] بخشی از محدودیت ها را بطور داوطلبانه برای تسریع روند مثبت مذاکرات در مورد برجام برعهده گرفت.از ابتدا برای همه طرف های شرکت کننده مشخص بود که این محدودیت ها هیچ ارتباطی با حل و فصل مسائل پیرامون برنامه هسته ای ایران ندارد. تاریخ ماده مربوطه منقضی شده است. برجام، لغو تحریم تسلیحاتی را ۵ سال به تاخیر انداخت! به عبارت دیگر، تحریم تسلیحاتی ۵ ساله ایران، زنجیری بود که برجام به پای توان دفاعی و نظامی ایران بست و تیم مذاکره کننده برای تسریع در امضای توافق، این امتیاز بسیار مهم و نقد را بدون دریافت هیچ امتیاز متقابلی، به طرف مقابل تقدیم کرد! در حقیقت باید تحریم تسلیحاتی ایران در سال ۹۴ لغو می شد، اما برجام این اقدام را ۵ سال به تاخیر انداخت. نکته قابل تأمل اینجاست که در ماهها و هفته های اخیر، برخی دولتمردان، زنجیری که برجام به پای توان تسلیحاتی ایران بست را فتح الفتوح نامیدند! هدیه تیم مذاکره کننده به آمریکا و اروپا! به عنوان نمونه، روحانی- ۲۳ مهر ۹۹- در جلسه هیات دولت گفت: روز یکشنبه- ۲۷ مهر- شاهد خبر خوش رفع تحریم های تسلیحاتی هستیم. این تحریم ظالمانه ۱۰ ساله با مقاومت مردم و تلاش دیپلماتهای کشورمان، از روز یکشنبه ۲۷ مهرماه و به رغم تلاشهای ۴ ساله آمریکا، رفع می شود. آنها که می گویند برجام چکار کرده است این یکی از آنها است. از یکشنبه می توانیم تسلیحات بخریم و بفروشیم و این یکی از آن اقداماتی بود که دولت تدبیر و امید انجام داد. سرگئی لاوروف وزیر امور خارجه روسیه- ۲۵تیر ۹۴-(دو روز پس از امضای برجام) تصریح کرده بود که طرف ایرانی با طرف غربی درباره تحریم های تسلیحاتی مصالحه کرده است. لاوروف تاکی کرد: ما و چین می خواستیم تحریمهای تسلیحاتی لغو شود، اما با وجود حمایت ما، خود تیم ایرانی موافقت کردند که تحریم ها تا ۵ سال ادامه یابد!. بی توجهی دولت به گزارش کمیسیون ویژه برجام در ۱۲ مهرماه ۹۴ علیرضا زاکانی رئیس کمیسیون ویژه بررسی برجام در مجلس، گزارش نهایی این کمیسیون را پس از حدود ۴۰ روز تحقیق و ارزیابی توافق هسته ای ایران و ۱+۵ به عنوان سند کارشناسی قوه مقننه به صحن علنی مجلس فرستاد. این گزارش شامل مقدمه ۸ بندی، بررسی جنبه های حقوقی برجام در ۱۳ بند، بررسی جنبه علمی و فنی و تحقیقاتی برجام در ۱۱ بند، بررسی جنبه های دفاعی و امنیتی برجام در ۶ بند، بررسی مسئله اقتصادی به ویژه تحریم ها در ۹ بند و بررسی جنبه های سیاسی و عمومی برجام در ۸ بند بود. در بخشی از این گزارش آمده است: دریافت کمیسیون از حفظ بخشی از تحریم های شورای امنیت سازمان ملل متحد مرتبط با مسئله هسته ای در قطعنامه ۲۲۳۱، آن است که تحریم های تسلیحاتی و موشکی علیه ایران ولو با شدت و محدودیت زمانی کمتر نسبت به قطعنامه های گذشته ـ که هیچیک از آنها مورد قبول ایران نبوده اند ـ همچنان باقیمانده است. در ادامه گزارش تصریح شده است: کمیسیون معتقد است ایجاد محدودیت ۵ ساله برای واردات و صادرات سلاح ایران و مسئولیت بزرگ ما در قبال جبهه مقاومت و ایستادگی در برابر تروریسم دولتی و شبکه های سامان یافته از سوی آمریکا و هم پیمانان منطقه ای او سبب خواهد شد که در صورت قبول لوازم این محدودیت، شاهد رشد تروریسم در غرب آسیا و شمال آفریقا و تضعیف جبهه مقاومت در این منطقه باشیم؛ لذا کمیسیون بر عدم اجرای این بند از قطعنامه براساس بیانیه وزارت امور خارجه تأکید می نماید. در بخشی از گزارش کمیسیون ویژه برجام تاکید شد: کمیسیون سعی نمود با دقت در سیاست های کلی و خطوط قرمز نظام اسلامی پیرامون مذاکرات و نتایج اولیه صورت گرفته و با مرور الزامات مرتبط قانونی در این خصوص بررسی خویش را انجام دهد و... به همین منظور ضمن درخواست اسناد مذاکرات، ۴۰ سؤال درباره ابهامات برای وزارت امورخارجه و ۲۰ سؤال برای سازمان انرژی اتمی ارسال شد. لازم است از ارسال پاسخ به سؤالات خواسته شده توسط سازمان انرژی اتمی تشکر نموده و اعلام می دارد که تا لحظه تنظیم این گزارش اسناد و پاسخ به سؤالات درخواستی از وزارت امور خارجه ـ علی رغم مکاتبات مکرر ـ به کمیسیون واصل نشده است. متاسفانه بی دستاوردی برجام و خسارت محض توافق هسته ای موجب شده است تا دولتمردان و رسانه های اصلاح طلب، در پی دستاوردسازی و به عبارتی دستاوردتراشی برآیند. پالایشگاه ستاره خلیج فارس، میوه برجام! این رویکرد تأمل برانگیز در سالهای اخیر مسبوق به سابقه بوده است. برای نمونه روحانی- ۲۸ اردیبهشت ۹۸- گفت: در سال ۹۴ به توافقی دست یافتیم که توانست شرایط اقتصادی کشورمان را کاملاً تغییر دهد. به واسطه این توافق سرمایه گذاری های عظیمی در کشور شروع و پروژه های عظیمی افتتاح شد که از آن جمله می توان به پالایشگاه ستاره خلیج فارس اشاره کرد که به واسطه آن در بنزین خودکفا شدیم و این برجام بود که زمینه تکمیل ستاره خلیج فارس را فراهم کرد چرا که احداث این پروژه قبل از برجام آغاز شده بود، اما چرا افتتاح نمی شد؟ تمام پمپ هایی که برای تکمیل ستاره خلیج فارس نیاز بود، تحت توقیف و تحریم بودند و با افتتاح پروژه ستاره خلیج فارس همه پیمانکاران صراحتاً اذعان می کردند که این پروژه را آنها نساختند بلکه آن را برجام ساخت و اگر برجام نبود چه بسا ساخت آن ۱۰ یا حتی ۲۰ سال دیگر به اتمام می رسید. این اظهارنظر در حالی مطرح شد که پالایشگاه ستاره خلیج فارس در سال ۸۵ کلید خورد و در سال ۹۲ با پیشرفت حدود ۷۰ درصدی تحویل دولت یازدهم (دولت اول روحانی) شد. مقامات ارشد دولت روحانی در سالهای گذشته بارها و بارها وعده افتتاح این پالایشگاه را مطرح کردند و در نهایت سه فاز از پالایشگاه ستاره خلیج فارس در زمستان ۹۷ به بهره برداری رسید. بیژن زنگنه که اصلاح طلبان او را یکی از ژنرال های دولت روحانی! می نامند، از جمله کسانی است که همواره معتقد بود که واردات بنزین و گازوئیل اقتصادی تر از تولید آن در داخل است! و ساخت پالایشگاه به صرفه نیست! به همین دلیل پروژه پالایشگاه ستاره خلیج فارس مورد بی مهری دولت قرار گرفت. لازم به ذکر است که واردات بنزین به کشور در دولت یازدهم ۶ برابر شد! پالایشگاه ستاره خلیج فارس با تلاش جهادی قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء(ص) ساخته شد. قرارگاه سازندگی سپاه پاسداران ساخت این پالایشگاه را در اوج تحریم ها در دولت نهم شروع کرد و در اردیبهشت ۹۸، علیرغم کم توجهی دولت، آن را به سرانجام رساند. وعده لغو بالمره تحریم ها در سال ۹۴ روحانی- تیرماه ۹۴- در گفت وگوی زنده تلویزیونی در سالن اجلاس سران اظهار داشت: امروز به ملت شریف ایران اعلام می کنم تمام تحریم ها حتی تحریم های موشکی، تسلیحاتی و اشاعه ای به صورتی که در قطعنامه بوده لغو می شود. تمام تحریم های بانکی، بیمه ای، مالی، حمل و نقل، پتروشیمی، فلزات سنگین و تحریم های اقتصادی به طور کامل لغو خواهد شد و نه تعلیق. دلار ۳۱ هزارتومانی و پراید ۱۴۰ میلیونی و سکه ۱۶ میلیونی، ثمره و میوه مذاکره و توافق با آمریکاست. به عبارت دیگر، موارد مذکور همان سیب و گلابی های برجام است، اما برخی دولتمردان و فعالین و رسانه های اصلاح طلب، بجای عذرخواهی از مردم به سبب تحمیل این شرایط و تلاش برای تغییر ریل گذاری خود و جبران خسارت ها، همچنان مشغول دستاوردسازی و دستاوردتراشی برای برجام هستند. دولتمردان تاکید کرده بودند که در دی ماه ۹۴ تمامی تحریم ها یکباره لغو خواهد شد. در آن مقطع هیچ خبری از ترامپ نبود و اتفاقا جو بایدن، معاون اول رئیس جمهور بود. پس چرا تحریم ها یکباره لغو نشد!؟ علت این بود که از ابتدا هم قرار نبود به واسطه بتن ریزی در صنعت هسته ای تحریم ها لغو شود. آمریکا از مذاکره به دنبال رسیدن به همان نتیجه ای است که با جنگ یا تحریم می خواست به آن دست یابد. هدف آمریکا از مذاکره با کشوری همچون ایران، گرفتن توانمندی های استراتژیک است. دیروز هسته ای، فردا موشکی و منطقه ای و ...در این میان لغو تحریم ها و گشایش اقتصادی هیچ جایگاهی در برنامه مذاکراتی طرف آمریکایی ندارد و صرفا به عنوان وعده نسیه و به عبارتی وعده سرِخرمن بیان می شود. همانطور که در هسته ای بیان شد. چگونه تیم مذاکره کننده دولت روحانی تحریم های تسلیحاتی را که باید در قطعنامه ۲۲۳۱ تعلیق می شد، ۵ سال دیگر به کشور تحمیل کرد؟! وطن امروز نوشت: محدودیت تسلیحاتی کشورمان مندرج در قطعنامه ۲۲۳۱ در حالی امروز منقضی می شود که این تحریم ظالمانه به رغم مخالفت شدید روسیه و چین با اعمال هرگونه محدودیتی بر تسلیحات متعارف ایران، با فشار و زیاده خواهی طرف غربی بویژه آمریکا به تیم مذاکره کننده ایرانی تحمیل شده است؛ با این وصف در شرایطی که رئیس دولت به بهانه لغو محدودیت تسلیحاتی در حال دستاوردتراشی از برجام است که نشان دهد این توافق همچنان زنده است، نگاهی گذرا به فرآیند طی شده گنجاندن این محدودیت نشان می دهد چگونه این تحریم با سازش و انفعال تیم مذاکره کننده ایرانی به کشورمان تحمیل شده است. بازخوانی یک تحمیل محدودیت های تسلیحاتی بحث برانگیز ایران مندرج در قطعنامه ۲۲۳۱ بالاخره ۱۸ اکتبر (۲۷ مهرماه) ساعت ۳:۳۰ بامداد در پنجمین سالگرد برجام به صورت خودکار برداشته می شود. بر این اساس سعید خطیب زاده، سخنگوی وزارت امور خارجه روز دوشنبه ۲۱ مهرماه در نشست هفتگی با خبرنگاران در این باره گفت: در آن ساعت ۲ اتفاق می افتد؛ اول اینکه محدودیت صادرات و واردات اقلام تسلیحاتی از مبدا و به مقصد ایران ملغی می شود. دوم اینکه محدودیت سفر ۲۳ شخص حقوقی موضوع فهرست ۲۲۳۱ هم خاتمه می یابد. حسن روحانی هم چهارشنبه گذشته در جلسه هیات دولت با به صدا درآوردن مارش پیروزی، در اشاره به این اتفاق گفت: این تحریم های ظالمانه ۱۰ ساله با مقاومت مردم و تلاش دیپلمات های کشورمان از یکشنبه ۲۷ مهرماه و به رغم تلاش های ۴ ساله آمریکا رفع می شود. رئیس جمهور در ادامه تلاش کرد این مهم را پیروزی برجام بخواند و در این باره افزود: آن ها که می گویند برجام چه کاری کرده است، این یکی از آنهاست. از یکشنبه می توانیم تسلیحات بخریم و بفروشیم و این یکی از آن اقداماتی بود که دولت تدبیر و امید انجام داد. منشأ تحریم های تسلیحاتی ایران به قطعنامه ۱۷۴۷ شورای امنیت سازمان ملل بازمی گردد که مارس ۲۰۰۷ تصویب شد که بر اساس آن تحریم هایی علیه برنامه توسعه موشک های بالستیک ایران تصویب و هرگونه صادرات و واردات سلاح های سنگین هم از سوی ایران ممنوع شد. پس از آن قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۹ ژوئن ۲۰۱۰ به تصویب این شورا رسید و بر اساس آن تمام کشور ها باید از انتقال هرگونه تانک، خودروی زرهی، هواپیمای جنگی، هلیکوپتر تهاجمی، توپخانه کالیبر بالا، کشتی نظامی، موشک و سیستم ها و قطعات مرتبط با آن ها به ایران خودداری کنند و از دولت ها می خواست تمام محموله های هوایی و دریایی را که به ایران فرستاده می شود یا از آن خارج می شود در فرودگاه ها، بنادر و آب های قلمروی خود در صورتی که بر این باور باشند آن محموله ها حاوی مواد اتمی، موشکی یا نظامی ممنوع اعلام شده است، بازرسی کنند. با این حال پس از تصویب قطعنامه ۲۲۳۱ سازمان ملل، به رغم ادعای حسن روحانی و تیم مذاکره کننده مبنی بر لغو تمام قطعنامه های پیشین شورای امنیت، محدودیت تسلیحاتی کشورمان با پذیرش طرف ایرانی برای ۵ سال در ضمیمه ب قطعنامه ۲۲۳۱ ادامه پیدا می کند. نکته قابل تامل درباره ادعای لغو تمام قطعنامه های قبلی هم این است که برخلاف اظهارات مقامات سیاست خارجی کشور، این قطعنامه ها تعلیق شده اند و از لغو آن ها خبری نیست! در وضعیتی که تحریم تسلیحاتی ایران برای ۵ سال دیگر ادامه می یافت، حسن روحانی ۲۳ تیرماه ۹۴ در هیات دولت طی اظهاراتی تعجب برانگیز از لغو تحریم های تسلیحاتی خبر داد. حسن روحانی در این زمینه اظهار داشت: امروز به ملت شریف ایران اعلام می کنم طبق این توافق، در روز اجرای توافق، تمام تحریم ها، حتی تحریم های تسلیحاتی- موشکی هم به صورتی که در قطعنامه بوده، لغو خواهد شد. تمام تحریم های اقتصادی شامل مالی، بانکی، بیمه، حمل و نقل، پتروشیمی و فلزات گرانبها به طور کامل لغو خواهد شد و نه تعلیق و حتی تحریم تسلیحاتی هم کنار گذاشته می شود. اما به فاصله اندکی و در شهریور ۹۴ سیدعباس عراقچی، عضو ارشد تیم مذاکره کننده هسته ای و معاون سیاسی فعلی وزارت امور خارجه در تضاد با ادعای حسن روحانی در هیات دولت، به شکل جزئی مذاکرات انجام شده پیرامون قطعنامه ۲۲۳۱ و تحمیل تحریم تسلیحاتی به کشورمان را در نشست کمیسیون ویژه مجلس شورای اسلامی تشریح کرد. عراقچی در این نشست به توجیه این بحث پرداخت که چگونه در روند مذاکرات بنا شد تحریم های تسلیحاتی در قطعنامه بیاید و نه در برجام! عضو ارشد تیم مذاکره کننده ایرانی در این باره گفت: [غربی ها]می گفتند در این مرحله اگر بیاییم تحریم تسلیحاتی ایران را برداریم، این یعنی دیگر توافق را کشته ایم. یعنی دیگر نمی توانیم توافق کنیم؛ دیگر جواب متحدان خودشان در منطقه را نمی توانند بدهند. جواب کنگره را هم نمی توانند بدهند؛ لذا از اول موضع شان این بود که تحریم تسلیحاتی، تحریم ممنوعیت موشکی و تحریم اشاعه ای را فوری نمی توانند بردارند. از نظر ما هم این ها تحریم های تعیین کننده ای برای ما نبود که حتما باید فوری برداشته شود، می تواند در فاصله زمانی برداشته شود. آن ها می گفتند ما تحریم های تسلیحاتی و موشکی را نمی توانیم برداریم، ما می گفتیم خب! اگر برنداری ما که رعایت نمی کنیم، پس توافق نمی شود. بالاخره ایده ای که آن ها هم آمدند مطرح کردند این بود که بسیار خب! بین قطعنامه و توافق تفاوت قائل می شویم. موشکی و تسلیحاتی را در قطعنامه می آوریم، بقیه چیز ها در توافق. برجام [برنامه جامع اقدام مشترک]حاصل ۳ توافق ژنو، لوزان و وین است. اگر چه رئیس جمهور از شروع مذاکرات تا حصول توافق، قول لغو یکباره تمام تحریم ها را می داد، اما از توافق ژنو در آذر ۹۲ تا توافق وین در تیر ۹۴، دامنه لغو کلیه تحریم ها کوچک تر و محدودتر شد و به لغو فقط تحریم های هسته ای تقلیل یافت و در بین همین تحریم های هسته ای هم، در کمال تعجب ناظران و کارشناسان، تحریم تسلیحاتی و تحریم چرخه دلار به عنوان مهم ترین این تحریم ها به رغم امتیاز های فراوانی که ظریف و همراهانش به طرف مقابل دادند، در جای خود باقی ماند. این در حالی است که تحریم های تسلیحاتی و موشکی ایران به بهانه هسته ای در قطعنامه ها گنجانده شده بود و قاعدتا یک تحریم هسته ای محسوب می شد و آمریکا موظف به رفع این تحریم ها طبق سند ژنو و برجام بود، اما آمریکایی ها با یافتن نشانه هایی از انفعال محض تیم مذاکره کننده ایرانی که دنبال توافق کردن به هر قیمتی بود، دامنه رفع تحریم ها را از ژنو تا وین چیدند و در حالی که بر مبنای سند نهایی توافق ژنو قرار بود تمام تحریم های مرتبط با هسته ای برداشته شود، گام به گام در لوزان و وین بر این رفع تحریم ها قید زدند و در نهایت در عمل نیز هیچ کدام از این تحریم ها را به صورت واقعی و روی زمین برنداشتند. در این میان اظهارات سیدعباس عراقچی در برنامه گفت وگوی ویژه خبری که ۱۵ فروردین ۹۵ انجام شد، به طور کامل مساله را روشن کرد. عراقچی در این گفتگو تاکید کرد تنها علت واقعی که آمریکایی ها را بر آن داشته از لغو این تحریم های بسیار کلیدی خودداری کنند، این است: آمادگی اش را نداشتند. این اعتراف تلخ از سوی عضو مذاکره کننده ایرانی فضایی را ترسیم کرد تا آنچه تیم مذاکره کننده هسته ای از مذاکره برد- برد بیان می کردند، بخوبی معنا پیدا کند! تیم ایرانی بعد از برجام همواره تحریم تسلیحاتی را نظام مجوزدهی نامیده و آن را یک پیروزی محسوب کرده است، در آخرین نمونه وزیر امور خارجه در گفت وگویی تلویزیونی عنوان کرد: ایران بعد از قطعنامه ۲۲۳۱ تحریم تسلیحاتی نبود، بلکه برای خرید و فروش سلاح نیاز به مجوز شورای امنیت داشت. در این جا ما موظف بودیم از شورای امنیت مجوز بگیریم. این شرایط در ۱۸ اکتبر یعنی ۵ سال بعد از تصویب قطعنامه ۲۲۳۱ تمام می شود. باید خاطرنشان کرد پذیرش نظام مذکور تحریمی است که ایالات متحده آمریکا و کشور های اروپایی با صورتی جدید به تیم مذاکره کننده دولت یازدهم تحمیل کرده اند. اگر نظام مجوزدهی طبق ادعای محمدجواد ظریف، تحریم تسلیحاتی محسوب نمی شود، وزارت امور خارجه می تواند لیست واردات و صادرات، عرضه، فروش یا انتقال مستقیم یا غیرمستقیم هرگونه تسلیحات متعارف ایران طی ۵ سال گذشته از طریق بند ۵ ضمیمه B قطعنامه ۲۲۳۱ را جهت اطلاع افکار عمومی منتشر کند. لغو خودکار محدودیت های تسلیحاتی در صورتی امتیاز قطعنامه ۲۲۳۱ تلقی می شد که سازوکار موازی و عجیبی، چون مکانیزم ماشه که در تاریخ معاهدات بین المللی سابقه نداشته، مورد پذیرش تیم مذاکره کننده دولت قرار نمی گرفت؛ مکانیزمی که امکان بازگشت تمام ۶ قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل را آن هم تنها با ادعای یکی از اعضای برجام ممکن کرده است. افتضاح آمریکایی از یک سال مانده به انقضای تحریم های تسلیحاتی، آمریکا با فشار به شورای امنیت تلاش کرد نتایج همین امتیاز اندک را هم از کشورمان سلب کند. این فشار ها تا جایی پیش رفت که در نهایت نماینده آمریکا در سازمان ملل مرداد ماه اعلام کرد: پیش نویس قطعنامه تحریم تسلیحاتی ایران را به شورای امنیت سازمان ملل ارائه کردیم. کلی کرافت مدعی شد تمدید تحریم تسلیحاتی ایران، اقدامی است که کشور هایی در خاورمیانه خواستار آن شده اند. پیش نویس قبلی قطعنامه شامل یک مقدمه نسبتا طولانی می شد که شامل نسبت دادن طیفی از اتهامات گسترده به ایران می شد، نظیر حمله به نفتکش ها در خلیج فارس گرفته تا صدور تسلیحات به گروه های مقاومت در منطقه و پشتیبانی از حملات انجام شده به تاسیسات نفتی و فرودگاهی عربستان سعودی که بر همین اساس در پیش نویس قطعنامه ارسالی آمریکا که شامل ۳۵ بند می شد، طبق ماده ۴۱ فصل هفتم منشور ملل متحد، تحریم تسلیحاتی جمهوری اسلامی تمدید می شد. پس از مخالفت سرسختانه روسیه و چین و ارسال سیگنال قاطع جهت وتوی این پیش نویس توسط آن ها و با مسجل شدن این اتفاق برای دولت ترامپ، آمریکا پیش نویس قطعنامه تازه تری را به اعضای شورای امنیت داد که در مقایسه با قطعنامه قبلی، خلاصه بود. قطعنامه پیشنهادی تازه در ۴ پاراگراف تنظیم و بسیار کوتاه به این شرح برای اعضای شورای امنیت ارسال شد. متن کوتاه قطعنامه پیشنهادی آمریکا برای تحریم تسلیحاتی ایران اینگونه شد: ۱- با یادآوری بیانیه سال ۲۰۰۶ رئیس شورای امنیت و قطعنامه های ۱۶۹۶، ۱۷۳۷، ۱۷۴۷، ۱۸۰۳، ۱۸۳۵، ۱۹۲۹ و ۲۲۳۱ این شورا ۲- با شناسایی اینکه اجرای کامل مفاد بند ۵ و تبصره های ب و ای بند ۶ پیوست ب قطعنامه ۲۲۳۱ برای حفظ صلح و امنیت بین الملل، اساسی است؛ ۳- تصمیم می گیرد مطابق ماده ۴۱ منشور ملل متحد، بند ۵ و تبصره های ب و ای بند ۶ پیوست ب قطعنامه ۲۲۳۱، با وجود دوره مشخص شده در هر بند و تبصره، باید ادامه یابد، مادامی که شورای امنیت تصمیم دیگری اتخاذ کند. ۴ - تصمیم می گیرد این مساله در دستور بماند. مایک پمپئو، وزیر خارجه ایالات متحده آمریکا ساعاتی پیش از رای گیری درباره تمدید تحریم تسلیحاتی ایران گفت آمریکا بدون هیچ تردیدی اجازه نمی دهد این تحریم منقضی شود. وزیر خارجه آمریکا روز جمعه ۲۴ مرداد در وین در جریان یک کنفرانس خبری مشترک با وزیر خارجه اتریش گفت: ما هرکاری در امکانات دیپلماتیک ما باشد انجام می دهیم تا اطمینان پیدا کنیم تحریم تسلیحاتی منقضی نمی شود. رای گیری تا چند ساعت دیگر انجام می شود و ما امیدواریم با موفقیت پیش برود. بر اساس نتیجه آن، تصمیم برای گام های بعدی را می گیریم، ولی به هر حال بدون هیچ گونه ابهامی هم اعلام کرده ایم به هیچ وجه اجازه نمی دهیم این تحریم تسلیحاتی برداشته شود. مایک پمپئو افزود: ما از تمام جهان می خواهیم به ما بپیوندند و واضح و ساده این بیانیه را بدهند که هیچ ربطی هم به توافق هسته ای ایران ندارد و آن این است که آیا جهان می خواهد اجازه دهد ایران سیستم های تسلیحاتی خرید و فروش کند. همین قدر واضح و ساده است. ما فکر می کنیم زمان برای چنین کاری مناسب نیست، ما فکر می کنیم ایران هیچ گونه علامتی بروز نداده که نشان دهد در جایگاهی قرار دارد که بتوان اجازه داد جهان و چین به آن ها سلاح بفروشد. وزیر خارجه ایالات متحده ادامه داد: در همین راستا از تمام کشور های جهان می خواهیم از شورای امنیت بخواهند تحریم تسلیحاتی علیه تهران را تمدید کند. در نهایت قطعنامه آمریکا با ۱۱ رأی ممتنع، ۲ رأی موافق و ۲ رأی مخالف به تصویب نرسید. آمریکا و دومینیکن (!) به این قطعنامه رأی مثبت، چین و روسیه به آن رأی مخالف و بقیه اعضا رأی ممتنع دادند. اشانتیون تیم روحانی به آمریکا! ماریا زاخارووا، سخنگوی وزارت خارجه روسیه بتازگی اظهار کرد محدودیت های تسلیحاتی ایران ربطی به توافق هسته ای برجام ندارد. وی در این باره گفت: همان گونه که می دانید، شورای امنیت سازمان ملل سال ۲۰۱۵ تحریم تسلیحاتی را شامل حال ایران نکرد و تهران داوطلبانه برخی محدودیت ها را پذیرفت. این اقدام برای به نتیجه رسیدن زودتر گفتگو ها بر سر برنامه جامع اقدام مشترک برای سازش بر سر برنامه هسته ای ایران انجام شد. همه طرفین برجام هم از همان ابتدا می دانستند این محدودیت ها ربطی به توافق ندارد. علاوه بر این، موعد آن محدودیت ها هم به سر آمده. موضع گیری سخنگوی وزارت خارجه روسیه نقطه پایانی ای است بر مساله ای که وزارت امور خارجه و تیم مذاکره کننده ایرانی هیچ گاه حاضر نشده اند درباره اش صحبت کنند. برای فهم بهتر اظهارات زاخارووا باید به بازخوانی چند روز آخر منتهی به توافق برجام پرداخت. در فاصله ۱۶ تا ۲۳ تیرماه ۹۴، هفته پایانی مذاکرات در وین میان ایران و اعضای ۱+۵ رسانه ها از هتل کوبورگ (محل مذاکرات) علائم یک بن بست در گفتگو ها را مخابره می کردند. خبرگزاری رویترز ۲۰ تیرماه گزارش داد: طرف های مذاکره بر سر موضوعاتی از جمله تحریم های تسلیحاتی سازمان ملل متحد ضدایران که غربی ها خواهان باقی ماندن آن هستند و روسیه و چین مخالفند، اختلاف دارند. همزمان طرف آمریکایی هم با شناختی که از انفعال تیم ایرانی طی چند دور مذاکره طولانی به دست آورده بود، جنگ روانی و تبلیغاتی خود را برای تحت فشار قرار دادن و امتیاز گیری از طرف ایرانی آغاز کرد. جان کری در این باره در گفتگو با خبرنگاران گفت: خویشتنداری واشنگتن در حال اتمام است. ما نمی توانیم تا ابد منتظر بمانیم؛ اگر تصمیمات جدی گرفته نشود، ما به طور قطع آماده اعلام پایان این روند خواهیم بود. همچنین در همان چند روزی که مذاکرات به بن بست خورده بود، رسانه ها خبر هایی از ترک هتل محل مذاکرات توسط نمایندگان روسیه و چین منتشر کردند. در نهایت، اما ۲۳ تیرماه با وجود همه فراز و نشیب ها، توافق هسته ای ایران و ۶ قدرت به امضا رسید. سرانجام با سازش و کوتاه آمدن تیم مذاکره کننده ایران، حرف روسیه و چین در باب لغو کامل تحریم های موشکی و تسلیحاتی حداکثر ظرف یک ماه بعد از امضای توافق، به کرسی ننشست! در نتیجه، طبق مصالحه تیم ایرانی با طرف های غربی، تحریم های تسلیحاتی برای ۵ سال دیگر بر جای خود باقی ماند. با این وجود، اما اصل ماجرای آن چند روز نفسگیر و ماهیت قفل ایجاد شده در چند روز آخر مذاکرات، همچنان مبهم باقی ماند تا اینکه چند روز بعد از توافق نهایی وین اظهارات برخی مقامات غربی پرده از ماجرا برداشت. بر این مبنا سرگئی لاوروف در مصاحبه ای، پرده از راز آن بن بست چند روزه در مذاکرات برداشت. او در مصاحبه ای گفت: ما و چین می خواستیم تحریم های تسلیحاتی لغو شود، اما به رغم حمایت ما، خود تیم ایرانی موافقت کردند تحریم ها تا ۵ سال ادامه یابد! در نهایت، همکاران ایرانی ما که طبیعتا در این باره تصمیم گیرنده اصلی بودند، موافقت کردند در این باره معامله کنند. طبیعتا ما و چین با توجه به اینکه ایران با آن موافق بود، از آن حمایت کردیم. وندی شرمن، مذاکره کننده سابق آمریکا هم سال ۹۵ در مصاحبه با پایگاه راشا مترز به بخشی از جزئیات مذاکرات هسته ای در روز های پایانی پرداخت. شرمن با اشاره به برخی نقاط اختلاف تیم مذاکره کننده آمریکا و روسیه در جریان مذاکرات هسته ای گفت: یکی از نقاط واگرایی و اختلاف ما و روس ها که البته در اواخر مذاکرات روی میز گذاشته شد، قطعنامه سازمان ملل درباره تحریم موشکی و تسلیحاتی بود. روسیه معتقد بود نباید هیچ محدودیتی بر روی موشک و تسلیحات باشد. آن ها هیچ محدودیتی را روی موشک های خودشان نمی خواستند و البته فکر می کردند چنین محدودیتی نباید بر ایرانیان هم اعمال شود. در نهایت بر سر این موضوع مصالحه کردیم. شرمن ادامه داد: روسیه و چین معتقد بودند قطعنامه صرفا باید توافق را تایید کند و نباید هیچ محدودیتی بر برنامه موشکی و تسلیحاتی ایران باقی بماند. آن ها نمی خواستند برنامه موشکی یا ممنوعیت واردات تسلیحاتی ایران پابرجا بماند، اما آن ها متوجه شدند بدون وجود محدودیت هایی که بود، ما نمی توانیم توافق کنیم. وندی شرمن در ادامه این گفتگو درباره محدودیت های ایران و روسیه برای قبول کردن نتیجه نهایی مذاکرات اینچنین گفت: مسأله مهم دیگر این بود که روسیه نمی خواست توافق [هسته ای ایران و ۱+۵]مبنایی برای چیز های دیگر شود. برای ایرانیان هم مهم بود که این توافق یک توافق خاص و منحصر به فرد نباشد و آنان تبدیل به انگشت نمای دیگران نشوند. مجبور بودیم تلاش بسیار زیادی به کار ببندیم تا هر دوی این خواسته ها عملی شود. وندی شرمن افزود: آمریکا می خواست بتواند تحریم ها را با سرعت بازگرداند. ما می خواستیم مطمئن شویم حق وتوی ما (در متن برجام) دست نخورده باقی می ماند و به مکانیسم ماشه رسیدیم که یک نوع رأی گیری معکوس است. سرگئی ریابکوف معاون وزیر خارجه روسیه و مذاکره کننده ارشد روسیه در توافق هسته ای ایران ۱+۵ هم یک سال بعد از برجام، راز بن بست روز های آخر منتهی به برجام را اینگونه تشریح کرد: این موضوعی پنهان نیست که روسیه طی مذاکرات هسته ای حامی رفع تحریم های تسلیحاتی ایران در زودترین موعد ممکن بود، ما حتی در مقاطعی پیشنهاد هایی را تدوین کردیم که بر اساس آن تحریم تسلیحاتی یک ماه پس از اجرای برجام رفع شود، اما نتیجه متفاوت بود. گفتنی است تیم مذاکره کننده طی ۵ سال گذشته نه تن ها تصمیم گرفت این مساله را مسکوت بگذارد که هیچ گاه به تکذیب اظهارات مقامات روس و آمریکایی هم نپرداخت تا اینکه روابط عمومی وزارت امور خارجه بعد از گذشت ۵ سال مردادماه سال جاری در بیانیه ای تلویحا صحت گفته های لاوروف و شرمن را تایید کرد. در بخشی از بیانیه روابط عمومی وزارت امور خارجه درباره تحمیل تحریم های تسلیحاتی به کشورمان آمده است: حتی موافقت ایران، روسیه و چین هم مساله را حل نمی کرد، بلکه مشکل این بود که دیگران رضایت نمی دادند. *** تحریم با حربه اشک! وندی شرمن، عضو تیم مذاکره کننده آمریکا در برجام و معاون سیاسی وزیر خارجه در دولت اوباما در بخشی از کتاب خاطرات خود به نام بدون هراس به ماجرای تحمیل تحریم های تسلیحاتی و موشکی به تیم مذاکره کننده ایرانی پرداخته است. در بخش هایی از این خاطرات آمده است: بهترین راه توصیف مذاکرات، تشبیهش به پیچیده ترین و مهم ترین مکعب روبیک است. هر چه بیشتر یک طرف را بچرخانید تا درستش کنید، آن طرفش خراب تر می شود. وقتی خبرنگاران می پرسیدند کدام مسائل هنوز حل نشده اند، به آن ها می گفتم: هیچ بخشی از مذاکرات تمام نمی شود تا تمامش کامل نشود. دوازدهم جولای بنا بود من سرپرست تیم مذاکره کننده ایرانیان، عباس عراقچی و همراهش، مجید تخت روانچی را ملاقات کنم تا درباره تصمیم سازمان ملل درباره شرایط توافق و محدودیت های موشک بالستیک، انتقال سلاح و موارد دیگر مربوط به این مسأله که مربوط به توافق هسته ای نبودند، بحث کنیم و باید طوری به جمع بندی می رسید که ارزش جایگزینی یک دهه تصمیم سازمان ملل در همین موارد را داشته باشد. با تصمیم جدید که قوانین توافق را خلاصه می کرد، تلاشی طولانی که بلندپروازی هسته ای ایران را محدود می کرد و اوایل سال ۲۰۰۰ در شورای امنیت آغاز شده بود، به حالت قبل بازمی گشت. تصمیم نهایی همیشه به عنوان آخرین گام مذاکرات بیرون گذاشته می شد، چون اعضای شورای امنیت درباره اینکه باید شامل چه چیز هایی باشد، توافق نداشتند. ما به این نتیجه رسیده بودیم که فشار، طرفین را برای سازش ترغیب می کند. ایالات متحده محدودیت موشکی و انتقاد از سلاح ها را در نظر می گرفت. روسیه و چین که موافق انتقال آزادانه سلاح و گسترش فناوری موشکی بودند، نمی خواستند محدودیت هایی روی ایران اعمال شود. ناگهان حس کردم در آستانه موفقیت هستیم در حالی که تا چند ساعت قبل همه چیز ناامید کننده بود. دیروز شبکه ای از موارد اساسی مثل محدودیت های موشکی امکان پذیر، مدت محدودیت و تحریم هایی را که در صورت زیر پا گذاشتن اعمال می شود، به صورت تشریحی روی برگه ای که از دفترم کنده بودم کشیدم. بعد از شام روز بیست و پنجم من، عراقچی و روانچی را در اتاق غذاخوری خصوصی در کوبورگ ملاقات کردم. شبکه ام را از فرمول های قابل قبول وسط میز کوچک گرد گذاشتم. کنار من معاونم راب مالی که از موقعیتش به عنوان هماهنگ کننده کاخ سفید در خاورمیانه، آفریقا و حوزه خلیج به صورت موقت و کمکی آمده بود، نشست. جلسه که شروع شد، ۲ ایرانی یکی از فرمول هایی را که من در نمودارم کشیده بودم پذیرفتند. محدودیت هایی که رویش توافق کردند با خواسته های رئیس جمهور همسو بود. ناگهان حس کردم در آستانه موفقیت هستیم، در حالی که تا چند ساعت قبل همه چیز ناامید کننده بود. بعد عراقچی راست نشست، گفت قبل از اینکه طرح کلی تصمیم به نتیجه برسد، مطلب دیگری هست که باید در موردش بحث شود. بعد درباره مساله ای که قبلا به نتیجه رسیده بود بحث کرد. این ویژگی عادی سبک مناظره ایرانیان بود؛ همین که به نظر می رسید توافق حتمی است، ناگهان مشکلی ایجاد می شد. چیزی را که می خواستید به شما دادیم، حالا یکی از چیز هایی که از ما گرفته اید، به ما بدهید. اما در آن لحظه کاسه صبر من لبریز شده بود. با تمام کار هایی که برای رسیدن به این نقطه کرده بودیم، حرکت لحظه آخری برایم دیوانه کننده بود. شروع کردم: کافیه عباس. تو همیشه چیز بیشتری می خواهی. مهلت تموم شده و تعطیلات کنگره بزودی شروع میشه... فریاد زدنم را می شنیدم. در این لحظه خشمم نسبت به خواسته های ایرانیان آنقدر زیاد بود که نتوانم تاکتیکی جلو بروم؛ نخستین باری نبود که این اتفاق برایم می افتاد، اما مطمئنا ناراحت کننده ترین شان بود. نمی دانم کی عصب های سیستم احساسی ام بین خشم و گریه جابه جا شده بود. در هر صورت، کار دیگری جز نادیده گرفتن اشک هایی که از صورتم می چکید و ادامه دادن، نمی توانستم بکنم. به ایرانیان گفتم: نمی دانم الان می خواهم چه کنم، اما مهم تر از همه، شما دارید تمام کار هایی را که کرده ایم در معرض خطر قرار می دهید. عراقچی و روانچی مبهوت شده بودند. فکر می کردند مرا می شناسند، اما این هق هق، وندی ای را نشان داد که تا به حال با او روبه رو نشده بودند. بعد از سکوتی طولانی، عراقچی از موضوعی که مطرح کرده بود، صرف نظر کرد. اشک های من گواه این بود که دیگر چیزی برای دادن وجود ندارد. آن پایان اشک آلود آخرین چرخش اساسی مکعب روبیک شد.